پاسخ های فیزیولوژیکی و متابولیکی در جوجه های گوشتی به استرس های حرارتی - دلالتی برای تغذیه با پروتیین ها و اسید های آمینه


هنگامی که جوجه های گوشتی از روی اجبار تابع شرایط ثابت و یا چرخش های بالای درجه حرارت می شوند بایستی در میزان تغییرات فرمولاسیون آنها رسیدگی شود. چنین تغییراتی ممکن است شامل جانشین شدن اجزای به خصوص و یا یک در میا ن کردن سطوح مواد مغذی جیره باشد. غلظت های اولیه اغلب از اجزای غنی پروتیینی به خصوص از پروتیین خام و اسید آمینه استفاده می کنند. جوجه های گوشتی در درجه حرارت های بالاتر کمتر غذا می خورند و انها اغلب در محافظت از هموترمی تلاش می کنند. به طور منطقی جیره هایی که به وسیله پروتیین ها و اسید های آمینه مستحکم می شوند باعث کاهش میزان مصرف غذا می شوند. نیاز به اسید های آمینه در درجه حرارت های محیطی بالاتر تغییر می کند و آشکار است که چنین تغیییراتی در سطح و یا تعادل شاید ارزش کمتری نسبت به تغییر در مصرف غذا دارد. به هر حال هنوز هم مجادلاتی مبنی بر تغییراتی در سطح اسید های آمینه و پروتیین ها تحت شرایط استرس حرارتی وجود دارد . غلظت های ویژهای در مورد تعادل اسید های امینه به خصوص آرژنین به لایزین و همین طور منبعی از متیونین سنتتیک که به منظور تصحیح نقض پیدا شده اضافه می شود. بالانسی از اسید های امینه به طور نسبی مسیر متابولیسم پلی امید ها را شرح می دهد.

انواعی از استراتژی های تغذیه ای برای غالب آمدن بر اثرات منفی استرس گرمایی ( HS ) در جوجه های گوشتی پیشنهاد می شود. پروتیین های جیره هنگامی که با متابولیسم چربی ها و کربوهیدرات ها تحت شرایط تغییرات درجه حرارتی مقایسه می شوند درجه حرارت (HP ) بسیار بالاتری را تولید می کنند. و در نتیجه این جیره ها باعث پیدایش گرما در بدن شده و علاوه بر این باعث ایجاد موقعیت هایپر ترمیا در جوجه های گوشتی می شود.

در استرس های گرمایی پیشرفته انواعی از تغییرات فیزیولوژیکی و متابولیکی با امکان اثر بر روی ماتبولیسم اسید های آمینه و پروتیین ها بوجود می آید. شکسته شدن پروتیین ها در ابتدا ممکن است باعث افزایش سریع فاز حاد شده و سپس در مراحل بعدی کاهش پیدا کند( فاز مزمن ). در حالی که به نظر می رسد سنتز پروتیین ها و ذخایر ازت در طول این دوران سست می شود. در زمان تفسیر این آزمایشات توجه داشتن به زمانی که در معرض استرس گرمایی قرار می گیریم بسیار مهم است. از شدت و زمان استرس گرمایی گزارشات ضعیفی برای بیشتر آزمایشات وجود دارد در مورد نیازهای تغذیه ای در زمان گرمای بیش از حد در جوجه ها گزارشات تکذیب کننده ای وجود دارد. با توجه به پروتیین های نمونه در طول استرس حرارتی میزان پروتیین های خام بایستی افزایش پیدا کند. در حالی که دیگران گزارش داده اند که غذا دادن با جیره هایی که پروتیین خام کمتری دارد تا اندازه ای این اثرات منفی را بهتر می کند. در حالی که دیگر یافته ها هیچ اثری بر روی تغییرات پروتیین خام در روی عملکرد تولید گرمای بیش از حد در جوجه ها ندارد. مقادیر مساوی از آرژنین برای تغذیه جوجه هایی که تحت استرس گرمایی هستند پیشنهاد می شود. براک و همکاران 1998 گزارش کردند که مقادیر سدیم و انرژ ی روده ای به اثرات استفاده از آرژنین در مدل های آزمایشگاهی بستگی دارد در حالی که فقط در حظور اکی مولار لایزین امکان پذیر است. علاوه بر این سدیم و انرژی روده ای به مسیرهایی برای زیاد شدن لایزین در جوجه هایی که گرمای بیش از حد دارند بستگی دارد. افزایش نسبت آرژنین به لایزین جیره عملکرد گرمای بیش از حد تولید شده در جوجه ها را بهبود می بخشد اما در مورد پرندگانی که تحت گرمای بیش از حد هستند کاربرد ندارد. این نتایج پیشنهاد می کند که حد بهینه آرژنین به لایزین برای جوجه هایی که تحت استرس حرارتی هستند نسبت به شرایط گرمای بیش از حد بالاتر می باشد. به هر حال دیگر تحقیقاتی که انجام شده موقعی که آرژنین جیره افزایش پیدا کرده سودمند نیست. در حالی که دیگران پیشنهاد می کنند که نیاز به ارژنین تحت شرایط استرس گرمایی کاهش پیدا می کند. بالنور و همکاران 1999 گزارش کردند که منابعی از مکمل های متیونین به جیره پاسخ جوجه ها نسبت به آرژنین و لایزین جیره را مشخص می کند. در جوجه های غذا داده شده با 2 – هیدروکسی 4 – متیلیتو بنتانوییک اسید( HMB).در جیره هایی با نسبت بالای ارژنین به لایزین عملکرد بسیار بالا را نشان داده است در حالی که در آن هایی که در غذا های ان ها فرم D , L متیونین وجود دارد به تدریج کاهش در وزن بدن با افزایش نسبت آرژنین به لایزین مشاهده می شود.

کاهش وزن بدن به طور نزدیکی در ارتباط با کاهش مصرف غذا در این پرندگان می باشد.این افراد با افزایش نسبت آرژنین به لایزین با کاهش عملکرد و مقایر بالایی که از r2 به دست می اید ارتباط داشتند. هنگامی که این نتایج تفسیر می شود میانگین تیمارها با نسبت 3 تا ارژنین به لایزین به اندازه کافی سوال بر انگیز است. در موارد عمومی از کارهایی که عمل متقابل بین آرژنین به لایزین و منابع متیونین را در جیره جوجه های گوشتی بررسی می کند که در معرض استرس گرمایی قرار می گیرد به خصوص در دوره ای که بین پاسخ های ایمنی حاد و مزمن هیچ پاسخ های متفاوتی امکان ندارد.

سازش و زمان قرار گرفتن در معرض استرس حرارتی:

سازش به استرس حرارتی به عنوان موقعیت افزایش تحمل به درجه حرارت بالا تعریف می شود. بعضی ها بین سازش و سازگاری تفاوت قایل هستند که بر می گردد به شرایطی از تحمل استرس حرارتی در شرایط ازمایشگاهی که به تغییرات محیطی مربوط می شود. در مواقع استرس در درجه حرارت های بالای محیطی که به ان فاز حاد گفته می شود و به سرعت توسعه پیدا می کند در حالی که فاز مزمن در دوره های طولانی مدت تری ادامه پیدا می کند. فاز انتقال بین فاز حاد و فاز مزمن است و حد پایین فاز حاد است. این تقسیم بندی ها تا اندازه ای از این نظر که چه چیزی به عنوان حد پایین فاز حاد در نظر گرفته می شود یا اینکه فاز مزمن به خوبی تعریف نشده است تا اندازه ای مبهم می باشد . استرس حاد برای شرایطی که به طور ماکسی موم 7 روز طول می کشد تعریف می شود در حالی که فاز مزمن به شرایطی گفته میشود که بیش از 7 روز طول می کشد. شرایط مزمن نباید همواره در ارتباط با شرایط سازش یا سازگاری باشد در حالی که شرایط حاد می تواند نتیجه مرگ پرنده باشد که در اثر شکست در سازگاری ایجاد شده است. هنگامی که اثرات جیره های ازمایشگاهی بر روی استرس گرمایی بر روی جوجه های گوشتی را مورد بررسی قرار می دهیم. بیشتر آزمایشات تغذیه ای از دوره های طولانی اثرات تجمعی و یا بر عکس فقط از پاسخ حاد نتیجه می گیرند. علاوه بر این موقعیت های فیزیولوژیکی و متابولیکی اطلاعاتی را در مورد هر دو فاز حاد و مزمن استرس حرارتی در جوجه ها فراهم می اورد که بسیار کمیاب می باشد. جدا سازی این دو فاز اهمیت زیادی دارد با این فرض که پاسخ عدم سازگاری پرندگان در طول فاز حاد استرس بایستی مساوی باشد با پرندگانی که نسبت به استرس حرارتی در یک دوره زمانی مقاوم هستند و این شاید نامعتبر باشد. پرندگانی که متحمل استرس حرارتی حاد می شوند ممکن است که نیاز مندی های تغذیه ای ان ها متفاوت باشد در مقایسه با انهایی که در یک دوره طولانی مدت در معرض استرس حرارتی قرار می گیرند. علاوه بر این ممکن است که کاربرد بسیار مهمی داشته باشد در مواردی که پرندگان بسیاری در امریکای شمالی و اروپا که ممکن است در درجه حرارت های بالای محیطی برای مدت چند روز در طول تابستان قرار بگیرند که به آن sheet spell گفته می شود که در درجه حرارت های بالاتر از منطقه راحتی اتفاق می افتد. در نواحی دیگر به عنوان مثال برخی از مناطق برزیل در درجه حرارت های بالا به طور احتمالی ثابت و طولانی تر می باشد. بنابر این در اولین سناریو پرندگانی که در دوره ای کوتاه استرس حرارتی قرار می گیرند در حالی که در مراحل بعدی فاز حرارتی ممکن است بیشتر تکرار شود.

در سنین اولیه قرار گرفتن در موقعیت های حرارتی میزان هایپرترمیا و مرگ و میر را در جوجه های مسن تر هنگامی که در درجه حرارت های بالاتر از منطقه راحتی قرار می گیرند کاهش می دهد. مقدار کمتر تولید گرما و درجه حرارت بدن و افزایش گرمای تبخیر از دست رفته و کارایی تنفس در جوجه های چاق هنگامی که در معرض دومین استرس گرمایی قرار می گیرند گزارش شده است. در این گونه موارد پیشنهاد شده است که در جوجه های گوشتی که برای مدت کوتاهی در معرض استرس حرارتی قرار می گیرندکه در آمادگی پرنده اثر گذار است در آمادگی پرنده برای حوادثی که در آینده اتفاق می افتد. علاوه بر این سطوح غذایی ممکن پاسخ های سازگاری را پوشانده و باعث سخت تر شدن اثرات منفی استرس حرارتی می شود. جوجه ها هنگامی در معرض دومین استرس حرارتی قرار می گیرند مقادیر بالاتری حرارت تولید می کنند. قرار گرفتن در معرض استرس های حرارتی در دوره مزمن باعث کم شدن اسید های آمینه آزاد پلاسما اسید های آمینه سولفوره شاخه دار می شود. به تازگی سطح پلاسما از اسید اسپارتیک گلوتامیک و فنیل آلانین افزایش پیدا می کند در حالی که سطح اسید یوریک در غلظت های قابل مقایسه با جوجه هایی که در گروه کنترل دیدیم محافظت می شود. بنابر این شکستن پروتئین ها ممکن است در ابتدا سریع افزایش پیدا کند اما سپس با ادامه استرس های گرمایی کاهش پیدا کند به نظر می رسد که در طول این مراحل سنتز پروتیین ها و ذخایر ازت کاهش پیدا می کند. سانون و برون در سال 1996 نرخ متابولسم پایه را در طیور اهلی که به مسئله درجه حرارت محیطی تحت اثر قرار می گیرد اندازه گیری کردند. این محققین محاسبه کردند که دوره سازگاری مرغ ها به درجه حرارت 28 درجه سانتی گراد بین 3 تا 12 روز می باشد در جوجه خروس ها بعد از 7 روز به میزان کافی کاهشی مشاهده نشده است. بنابر این اهمیت متاولیکی و فیزیولوزیکی این تفاوت ها برای مواد مغذی مثل پروتئین و اسید های امینه ممکن است که در دوره مزمن اتفاق بیافتد. در مورد اثرات انواع سطوح مواد مغذی در پروتئین خام در فاز مزمن مطالعاتی گزارش نشده است.

مصرف غذا :

با مصرف پروتئین ها در طول استرس حرارتی تغیرات فیزیولوژیکی مهمی اتفاق می افتد. یکی از مواردی که بیشتر از همه قابل ذکر است کاهش مصرف غذا با نرخ تقریبی 5/1 درصد به ازای هر 1 درجه سانتی گراد در بالای 20 درجه سانتی گراد است. مطالعات غذایی نشان داده که کاهش مصرف غذا نمی تواند کاهش رشد مشاهده شده در درجه حرارت های بالا را توضیح دهد. به هر حال اسمیت و تیتر در سال 1987 دریافتند که درجه حرارت موجب کاهش رشد می شود و به وسیله فشار های تغذیه ای که در درجه حرارت های بالاتر به پرنده وارد می آید ایجاد می شود. این یافته ها نشان می دهد که دست کاری مصرف غذا می تواند در غلبه بر اثرات منفی استرس حرارتی در جوجه ها به ما کمک کند. ائو ستیک در سال 1985 پیشنهاد کرد که پرندگان ممکن است به وسیله کاهش مصرف غذا به منظور حفاظت از تغییرات حرارتی تحت استرس حرارتی تولید حرارت را محدود کند. به هرحال مکانیسم های که مصرف غذا در درجه حرارت های بالاتر کاهش پیدا می کند به میزان بسیار زیادی ناشناخته مانده است. غلظت پلاسما از تری یدو تایروزین به میزان بسیار زیادی در ارتباط با مصرف غذا در درجه حرارت های محیطی در پرندگان است. پس از این که پرنده در معرض گرما قرار گرفت سطح تری یدو تایروزین پلاسما به میزان بسیار زیادی سریع کاهش پیدا می کند. این مشاهدات پیشنهاد می کند که کاهش غذای مصرف شده در استرس های گرمایی پرندگان ممکن است نتیجه کاهش تغییرات حرارتی در سطح تری یدو تایروزین پلاسما باشد اگرچه برعکس ، تغییرات در سطح تری یدو تایروزین پلاسما بایستی پاسخ ثانویه ای برای کاهش مصرف غذا باشد.

فیزیولوژی روده:

تعدادی از تغییرات فیزیولوژیکی و مورفولوژیکی در بخش دستگاه گوارش پرندگانی اتفاق می افتد که در معرض استرس حرارتی قرار می گیرند. در این پرندگان کاهش جنبندگی روده ، تغییر در میکروفلورای روده ای و کاهش خون دستگاه گوارش به خصوص در بخش های بالایی اتفاق می افتد. میتچل و کارلیز (1992)متوجه شدند که هنگامی که جوجه های گوشتی در دمای 35 درجه سانتی گراد برای مدت 14 روز قرار می گیرند توده مویی و وزن خشک هر واحد طولی در ژوژنوم نسبت به پرندگان در گروه کنترل کاهش می یابد. استرس حرارتی مزمن تکثیر آنتروسیت ها را کم کرده و بر میزان ظهور و فعالیت آنزیم هایی با غشاء برس مانند در پرندگان جوان اثر می گذارد. این تغییرات ممکن است به وسیله گرما باعث ایجاد تغییراتی در سطح تری یدو تایروزین پلاسما شده که بعد از بازگشت به شرایط حرارتی نرمال ناپدید می شود. در پرندگانی که از قبل سازگاری داشته اند در این هنگام بیوسنتز آمیلاز پانکراتین افزایش پیدا می کند اما تغییراتی در نرخ ترشح به دودنوم ایجاد نمی شود.

هضم و جذب :

این که آیا توانایی پرنده در متابولیسم اجزای غذایی تحت اثر درجه حرارت بالا قرار می گیرد هنوز آشکار نیست. افزایش در ارزش AMP در پرندگانی که در معرض استرس حرارتی قرار می گیرند گزارش شده است. به هر حال والیزو و بالنو 1984 نشان دادند که میزان تغییر شکل جیره برای جوجه های 30 تا 50 روزه که در دمای 31 درجه سانتی گراد هستند بدون تغییر است در هنگامی که با گروه کنترل مقایسه می شوند در حالی که بریسان و همکاران در سال 1933گزارش کردند که سطوح پایین تر پیدا شده از AME برای کنجاله منداب پیدا شده است در حالی که در جوجه های گوشتی 6 روزه که در معرض استرس قرار می گیرند این گونه نیست. بعد ها پیشنهاد شد که تغییر در AMEممکن است یک جزئ مخصوصی باشد علاوه بر این انرژی با منشاء درونی در پرندگانی که در ان ها استرس حرارتی کاهش پیدا کرده است نیز از دست رفته است. و بر عکس نتیجه قرار گرفتن در معرض استرس حرارتی ممکن است صدمه خوردن به اسید های آمینه روده باشد. در شرایط آزمایشگاهی مطالعات نشان می دهد که کاهش در میزان انتقال ال لوسین در میان اپیتلیوم روده ای وجود دارد. به نظر می رسد که جذب ال متیونین به وسیله استرس حرارتی بی اثر باشد در حالی که به نظر می رسد ایزومر دی متیونین کاهش پیدا می کند. برای موارد بعدی انواعی از ناقلین انرژی و سدیم افزایش پیدا می کند که این یک سیستم مستقل برای جذب می باشد. به هر حال توقف انواعی از ناقلین انرژی و سدیم به فهم نتایج این سیستم بستگی دارد که روی هم رفته باعث کاهش مصرف فرم دی متیونین می شود. مطالعات آزمایشگاهی نشان داده است که مکانیسم سدیم برای آرژنین تحت شرایط استرس حرارتی مستقل کاهش پیدا می کند در حالی که سدیم وابسته بدون تغییر باقی می ماند و هر دو مکانیسم برای لایزین بدون تغییر می باشند. کاهشی که در قابلیت هضم لایزین تحت شرایط استرس حرارتی مشاهده می شود به غلظت آرژنین و نمک جیره بستگی دارد که به خوبی منابع مکمل ال متیونین هستند در حالی که قابلیت هضم آرژنین باقی مانده بدن تغییر است. مکانیسم های انتشار برای جذب تحت شرایط استرس حرارتی بسیار مطلوب است که این عمل از طریق دیواره های نازک روده کوچک تسهیل می شود. بعد از این که جوجه ها برای مدت 48 ساعت در معرض استرس حرارتی قرار گرفتند میزان حضور و فعالیت آمینو پپتیدازها با لبه های برس مانند و میزان ساکاروز و ایزو مالتوز کاهش پیدا می کند. این بازده به وسیله انتشار اسید پالممیتیک در میان غشاء آنتروسیت های کشت شده است که تحت اثر درجه حرارت قرار می گیرند کاسانون و همکاران 1994 گزاش دادند در مورد نرخ انتشار اپتیمم اسید پالمیتیک هنگامی که آنتروسیت جوجه ها تحت درجه حرارت فیزیولوژیکی 5/41 درجه سانتی گراد کشت شده و همچنین موقعی که آن ها را در دمای 5/37 درجه سانتی گراد کشت می کنند. انتشار مواد مغذی در سرتاسر غشاء بافت ها که تحت اثر بافت های هایپر ترمیک قرار می گیرند و در جوجه های که در آن ها استرس گرمایی باقی مانده است بررسی می شود. اسوین و فارول در سال 1975 در مورد افزایش کارایی ابقاء ازت و مراحل بعدی دفع ازت در جوجه هایی که در معرض دمای 34 درجه سانتی گراد برای مدت 25 روز قرار گرفتند گزارشاتی ارئه دادند. نتایج مشابهی به وسیله گرات و همکاران در سال 1992 گزارش شد. تیمین و همکاران در سال 1992 در گزارشی دریافتند که پرندگانی که در معرض دمای 32 درجه برای مدت 2 هفته قرار می گیرند کاهش در میزان مصرف پروتئین خام وجود دارد اما میزان دفع ازت در آن هابدون تغییر است و در نتیجه ابقاء ازت کاهش پیدا می کند ( در حدود 30 درصد کمتر از پرندگانی که از غذا محروم شده اند و در دمای 22 درجه سانتی گراد قرار دارند ).در این مطالعات غذا دهی با جیره هایی با درصد بالای پروتئین (24 درصد پروتیین خام ) باعث نشده که درصد پروتیین باقی مانده جیره به وسیله پرنده افزایش پیدا کند. در نتایج بعدی که گریتر و همکاران توافق کردند پیدا شد که استرس حرارتی باعث کاهش کارایی ذخایر پروتیینی در پرندگان می شود. دلایل چنین نتایج متغیری در این دوره ناشناخته است. اگرچه می توانیم تغییر در قابلیت هضم و مکانیسم مصرف اسید های آمینه را کاهش دهیم.

پروتئین ها مخازن اسید های آمینه :

گریت و همکاران 1996 در مورد غلظت های پایین تر پلاسما برای اسید های آمینه و به خصوص اسید های امینه سولفور در جوجه هایی که در دمای 32 درجه سانتی گراد قرار گرفته اند گزارش داند. هر جفت از جوجه های غذا داده شده در دمای 22 درجه سانتی گراد نگه داری می شوند تحت شرایط استرس حرارتی حجم پلاسمای پرندگان به منظور اتلاف گرما از طریق تبخیر سرد افزایش پیدا می کند. چنین اثراتی می تواند باعث رقیق شدن دیگر اجزاء خون شود مانند اسید های آمینه که در پرندگانی که در درجه حرارت های بالاتر قرار می گیرند اسید های آمینه با ارزش کمتر گزارش شده است. چنین حوادثی می تواند به اندازه کافی منعکس کننده تغییراتی باشد که در طی واژگونی پروتئین ها در طول فرایند هایپرترمیا اتفاق می افتد. در پرندگانی که در مکان هایی با دمای 35 درجه قرار گرفته اند حرارت موجب افزایش شکسته شدن پروتیین ها می شود. این افراد پیشنهاد کردند که هایپر پریودیسم و تغییراتی در سطح کورتیکواسترون پلاسما ممکن است که در ارتباط با چنین پدیده هایی در مورد پرندگانی که تحت استرس حرارتی قرار گرفته اند باشد. در طول فرایند هایپرترمیا در بدن پرندگان تغییراتی در انواع ذخایر پروتیین بدن اتفاق می افتد گریتر و همکاران در سال 1993 گزارش دادند که وزن پر پرندگان در ارتباط با وزن زنده می باشد. این پدیده به نظر می رسد مکانیسمی است که به وسیله آن از دست دادن گرمای بدن در پرندگانی که تحت شرایط گرمسیری هستند و یا اثر صدماتی به متابولیسم پروتیین ها و انواعی از اسید ها ی آمینه مثل آرژنین تسهیل می شود. به عبارت دیگر کاهش نسبت گوشت سینه در ارتباط با وزن زنده است و در پرندگانی که در معرض استرس گرمایی قرار دارند افزایش مقدار گوشت تیره گزارش شده است. این اثرات ممکن است در ارتباط با ویژه گی های باشد که برای ماهیچه هایی که انرژی مصرف می کنند پیشنهاد شده که استرس حرارتی باعث کاهش لیپوژنز در پرنده می شود. ما می دانیم که ماهیچه های سینه گلوکوز را به عنوان منبع اولیه انرژی مصرف می کنند در حالی که ماهیچه های ران بیشترین ظرفیت را برای لیپید های پراکسیدانت دارند. لایزین ها مواد مغذی هستند که ممکن است تحمل کمی را در این مورد داشته باشند. رشد سینه به شدت نسبت به کمبود این اسید های آمینه حساس می باشد. عثمان و همکاران 1989 گزارش کردند که صدمات منفی رشد استخوان ها در پرندگانی که تحت استرس حرارتی هستند ممکن است به طور مستقیم بر رو توسعه استخوان ها اثر بگذارد. به هر حال اثرات استرس حرارتی بر روی معدنی شدن استخوان ها شامل آن نمی باشد.

سطح پروتئین جیره :

برخی از محققین توصیه می کنند که کاهش میزان پروتئین جیره یک وسیله برای محدودیت بیشتر افزایش تولید حرارت می باشد. دانشمندان دریافتند که در جوجه های تحت استرس که با جیره حاوی چربی بالا غذا داده شده اند افزایش گرما کمتر شده و به سمت مصرف بیشتر غذا انتقال داده نمی شود استرس حرارتی در جوجه هایی که در دمای 32 درجه نگه داری شده اند به وسیله پروتیین جیره تحت اثر قرار نمی گیرد. همچنین گزارش شده در جوجه هایی که به طور ژنتیکی لاغر بوده و انتخاب می شوند پروتئین بالای جیره و قرار گرفتن در دمای محیطی بالاتر باعث پایین آمدن استرس حرارتی می شود. تمی و همکاران ( 1998 ) گزارش داند که روند تجزیه پروتیین های ماهیچه ای موقعی که پرندگان تحت استرس حرارتی جیره با مقادیر بالای دریافت پروتئین هستند کاهش پیدا می کند که این موضوع ممکن است در نتیجه کاهش ارزش ذخایر پروتئینی جیره باشد. علاوه بر این گزارش های متفاوتی بیان می کند که سطح بالای پروتئین جیره مصرف غذا تحت شرایط استرس حرارتی را متوقف نمی کند. کهنر و همکاران (1995 ) در یافتند که در پرندگانی که بیشتر غذا مصرف می کنند مقادیر بالاتری از پروتئین جیره پیشنهاد می شود. این غذا ها به طور معمول غلظت های پایین تری از پروتئین را دارا می باشند روی هم رفته این داده ها نمی تواند نرخ غذا دهی با جیره های حاوی مقادیر پروتئینی پائین تر را محافظت کند که وسیله ای برای کاهش گرمای تولیدی در پرندگان تحت استرس حرارتی است باشد. هر نوع افزایشی در میزان پروتئین خام جیره می تواند جبرانی برای کاهش مصرف غذا در پرندگان تحت استرس حرارتی باشد. تعدادی از محققین اثرات سودمندی را در مواقعی که از این جیره ها استفاده می کنیم دریافته اند. مارکزو پستی ( 1984) پیشنهاد کرد که روند کاهش پروتئین جیره تحت شرایط استرس حرارتی منجر به کاهش مصرف آب می شود و ممکن است سازگاری بیشتری با عملکرد پرنده باشد. علاوه بر این بین درجاتی از سطح بهینه پروتئین جیره بین جوجه هایی که در درجه حرارت های بالا نگه داری می شوند تفاوت قابل توجهی وجود دارد. بسیاری از محققان اثرات زیان آوری را در مواقعی که غذا دهی با جیره های حاوی پروتئین بالا انجام می شود گزارش کردند.

استحکام اسید های امینه :

استراتژی مستحکم کردن جیره با اسید های آمینه ضروری برای بهبود عملکرد در پرندگانی که تحت استرس گرمایی قرار گرفته اند با شکست مواجه شد. این موضوع که ما نیازمند به انواع به خصوصی از اسید های آمینه در طول فرایند استرس حرارتی نیستیم همچنان جدال آمیز است. برخی از محققین پیشنهاد می کنند که نیاز به لایزین در پرندگان تحت استرس حرارتی تغییر نمی کند. به هر حال دیگران نیز نشان دادند که نیاز به لایزین در درجه حرارت های بالا کاهش پیدا می کند. در مقابل هان و باکر (1993 ) گزارش کردند که اثر حرارت یر نیازمندی های لایزین برای پرندگان وابسته به جنس می باشد که برای پرندگان نر بدون تغییر باقی می ماند ولی برای ماده ها افزایش پیدا می کند. شان و همکاران (2002 )فهمیدند که عکس العمل بین سطح ترئونین و درجه حرارت محیطی و همچنین نیازمندی های ترئونین برای پرندگان تحت استرس حرارتی تشخیص داده شده است. میزان نیازمندی به ترونین برای پرندگان در درجه حرارت های بالای محیط کاهش پیدا می کند.

آلکالوز :

بسیاری از فاکتور های دیگر نیز بر روی نیازمندی ها برای انواع اسید های امینه در جوجه های که در درجه حرارت های بالا پروش داده می شوند اثر می گذارد. آلکالوز تنفسی اغلب در پرندگان مشاهده می شود. پدیده های بعدی مرتب به وسیله غلظت های کمتر 2co و Hco3 ایجاد می شود. مکمل های مواد غذایی با NAHco3در جوجه های که تحت استرس حرارتی هستند به کار برده می شوند و باعث بهبود احتمالی عملکرد به وسیله مصرف بیشتر اب و یا فراهم آوردن منابع بیشتر HCO3 می شود. افزایش نمک جیره و یا اضافه کردن ان به آب آشامیدنی باعث بهبود این پرندگان می شود. منابع سدم در پرندگانی که دچار استرس حرارتی شده اند ممکن است با انواعی از اسید ها آمینه واکنش دهد اسید های امینه ای که 2co و Hco3 را در دامنه های فیزیو لوژیکی نزدیک تر نگه می دارند باعث بهتر شدن اثرات منفی استرس حرارتی می گردند.

تعادل و عدم تعادل اسید های آمینه :

فاکتور هایی که باعث ایجاد اثرات آنتاگونیستی بین آرژنین و لایزین می شوند و امکان اثر بر روی نیاز مندی های آرژنین در پرندگانی که تحت استرس حرارتی هستند به تازگی شناسایی شده است. به طور خلاصه مقادیر بالاتر آرژنین به لایزین جیره اغلب باعث بهبود عملکرد پرندگان هنگامی که در مکان هایی تحت شرایط استرس حرارتی قرار می گیرند می شود.در یک مکانیسم مستقل برای آرژنین به نظر می رسد که بر روی روده کوچک اثرات منفی داشته باشد .اما درک مکانیسم باقی مانده های لایزین بی اثر است. برخی از محققین تصور می کنند که قابلیت دسترسی پائین تر برای آرژنین باعث عدم تعدیل آرژنین به لایزین جیره شده و بنابر این سطح آرژنین جیره افزایش پیدا می کند تا این عدم تعادل جبران شود. مقدار نمک نیز می تواند بر روی نیازمندی های آرژنین در جوجه های گوشتی تحت استرس حرارتی اثر بگزارد. بنابر این پاسخ مثبت به مقادیر بالای آرژنین به لایزین جیره در پرندگانی که با نمک تغذیه شده اند مشاهده می شود. محققین پیشنهاد می کنند که سطح بالای سدیم جیره جذب لایزین کلیه را کاهش می دهد بنابر این با وجود این که نرخ جیره کاهش می یابد مقدار آرژنین به لایزین جیره بیشتر می شود. به طور متناوب مقادیر بیشتر سدیم در کاتابولیسم لایزین شرکت کرده و در نتیجه باعث افزایش نسبت آرژنین به لایزین پلاسما می شود. علاوه بر این چنان چه پرنده با جیره بالای آرژنین یعنی نسبت آرژنین به لایزین 49/1 غذا داده شود سدیم بالا سبب افزایش نسبت آرژنین به لایزین در پلاسما شده و یا حتی بیشتر از ان باعث تولید عدم تعادل در لایزین و یا حتی دیگر اسید های امینه می شود.این دیدگاه نقطه مقابل نیازمندی های آرژنین در پرندگانی است که تحت مطالعه هایپر ترمیا هستند. گزارش شده است که در جیره هایی که بدون مکمل متیونین هستند نیاز به آرژنین نیز کاهش پیدا می کند که به وسیله انجمن تحقیقات بین المللی در جوجه های تحت مطالعه 7 تا 21 روزه در دمای 35 درجه ، سطوحی در این زمینه پیشنهاد شده است. اسید های آمینه سولفور اولین محدود کننده در جیره برای جوجه هایی هستند که منبع اولیه پروتئینی برای آن ها کنجاله سویا می باشد. بنابر این کمل هایی از منابع سنتتیک متیونین تکنیکی است که در مواد مغذی تجاری به کار برده می شود.2 – هیدروکسی 4 – میتیلوتیل بنتونیت اسید (HMB ) یک اسید آمینه ازاد تشکیل شده و یا باند شده با مولکول های کلسیم است که به طور گسترده ای به وسیله طیور صنعتی سال های زیادی استفاده می شده است. کارایی اسید های الی برای جایگزینی (DLM )در جیره طیور به میزان قابل توجهی در 30 سال اخیر بحث شده است. با این حال در جوجه هایی که با(HMB) غذا داده شده اند عملکرد بهتری در مقایسه با آن هایی که با (DLM ) غذا داده شده اند گزارشات مکرری در این زمینه در جوجه های که در درجه حرارت بالا قرار دارند وجود دارند. مکانیسم هایی که شامل عملکرد ضعیف تر در جوجه هایی که با جیره های مکمل(DLM) تحت درجه حرارت های محیطی بالاتر تغذیه شده اند هنوز شناخته نشده است. تحت شرایط گرمای طبیعی مکانیسم های جذب روده ای بین دو منبع متیونین متفاوت است انواعی از مطالعات پیشنهاد می کند که (HMB) در مراحل اولیه به وسیله انتشار و در مراحل ثانویه به وسیله مکانیسم های وابسته به سدیم و مستقل از سدیم و یا انتشار جذب می شود. دیبنر و همکاران (1994 )پیشنهاد کردند که تحت موقعیت های استرس حرارتی حاد تفاوت نرخ جذب بین HMB و DLMمی تواند در جوجه هایی که با DLMغذا داده شده اند صدمات وارد شده به رشد را توضیح دهد.

لیلی محبوب
 

 

  .Copyright © 2013   MAD TIUOR  Company  All Rights Reserved

  Free counter and web stats